بعد از يك ماه و نيم

انگار يك كوله باري به سنگيني يك كوه را از دوشم برداشتند.

قطرات اشك  با صداي شيون با وجود گوشي شنوا و حساس و مرتبط با موضوع، چنان اين كوله بار سنگين غم را همچون كوهي از نمك كه با باراني سيلاساب به سطحي مسطح بدل ميشود را شستند و بردند كه امروز با اين سبكي بال احساس ميكنم  ميشود دوباره خوشحال بود و ديگر حرفي براي گفتن وجود ندارد.

چون كوه غمي موجود نيست!

خدايا شكرت !

خدايا كمكم كن تا راه جديد را بگونه‌اي درست در پيش بگيرم، بدون هيچ ادعايي براي توانايي بازي درست زندگي،‌ همچون راهرويي كه تو راهبرش هستي !

الهي آمين !

/ 0 نظر / 10 بازدید